లోపలి అలలు

  గాలి విసురుకు జ్ఞాపకాల బుడగలు పగులుతున్నాయి. అలలపై తేలుతూ, అప్పుడప్పుడు పలకరిస్తాయి. కాలి అడుగులకు బయపడి దారి మార్చుకుంటూ.. ఎక్కడా ఎవరికీ కనిపించక లోలోన దాగి.. మోయలేని భారమిది. ఎన్ని గురుతులవి ఎన్ని జ్ఞాపకాలు.. తడారిన ఒంటిపై నీటి బిందువుల గురుతులు ఎన్నని మోసుకెళ్ళను. ఎక్కడివో మల్లెలు దోసిలిలో పోసినట్టు ఎక్కడని దొరుకుతావు ఈ జ్ఞాపకాల్లో తప్ప పిచ్చి గాలి చెప్పినా వినదు. సంధ్యలోనూ నేనున్నానంటూ నిన్ను అప్పగించి పోతుంది.

ఊహించు నేనెవరినై ఉంటానో స్పర్శను మరిచిన దేహాన్ని కునికిపాట్లు పడే కలవరాన్ని ఆకాశాన్ని కప్పేసే మేఘాల తెర వేగం తగ్గిన డేగల ఒగుర్పు దేనికి నాకీ ఆశ ఎన్నని అనుభవాల్ని కుప్పగా పోస్తే ఈ గుండె వెలుగులో మరణాంతర జీవితం చూస్తావు. నరనరమూ కాల్చే జ్ఞాపకాలను తడిమిచూడు ఎన్నని చూపగలను కరిగిన కాలానికి ఆనవాళ్లు అంటుకున్న ఆలోచనల సావాసాన్ని గురుతుపట్టావా నేనెవరో రాతిరిని జారవిడిచిన విషాదాన్ని ఒరుసుకున్న విషాదపు మధ్యాహ్నాన్ని ఎదురుచూపులో దగ్ధమైన ఏకాంతాన్ని మసకబారిన హృదయపు గదిలోకి తొంగి చూడు గతకాలపు ఆనవాళ్లు తప్పక తడుముతాయి అప్పుడైనా ఊహించు నేనెవరినో...?

చీకటి లోతుల్ని నెగ్గుకువచ్చేవేళ పిడికెడంత గుండెల్లో ఆనందాన్ని కళ్ళలోకి ఆహ్వానిస్తూ... మౌనంలోకి తప్పిపోయి మళ్ళీ వస్తాను. సిగ్గును నీ కళ్ళచివర తగిలించి నీవైపు దొంగచూపులు చూస్తాను. ఇద్దరి మధ్యనా నెగ్గని మల్లె సుగంధాలకు విడ్కోలు పలికి మర్మమే లేని నా మనసును నీముందు పరుస్తాను. తప్పిపోయి నీస్పర్శతో సిగ్గుపడ్డ కురులను సవరిస్తూ దోరనవ్వు విసురుతాను. మన ఏకాంతాన్ని లెక్కలు కడుతూ జ్ఞాపకాలను కళ్ళలో దాస్తాను పూలమాలలుగా గుర్చి నీ మెడలో అలంకరిస్తాను. రాతిరి రహస్యాల్ని నెమరు వేస్తూ ఉదయం నీముందుకు మళ్ళీ వస్తాను.

  రాత్రి కోరికలతో కరిగిపోయింది మనసు మూలుగుతూ నీ మైకంలో చిక్కుకుంది నువ్వు వస్తున్న జాడ నీ అడుగుల శబ్దం నీ నవ్వే కళ్ళు రవి చూపులేని పద్మంలా ముడుచుకున్న కనురెప్పలు తెలుసు..నీ ప్రేమ మూలాలు నీ ప్రేమను విశ్వసించాను చీకటి నక్షత్రల్లో ఘనీభవించిన నీ మెరిసే నవ్వు.. ఎన్ని కబుర్లాడేది.ఇంకా నీ నవ్వు ఈ కళ్ళలో తోవ తప్పిపోయింది నీకు తెలుసా? నీకళ్ళ అగాధాలలో నా పాటలను వెతికి నీరసించాను. ప్రణయ వాంఛలతో నీ ముందుకు వస్తున్నాను. నన్ను చుట్టుకో.ఈ వాంఛ అంతం తెలియనిది.

  ఎప్పుడో మరణించాను.. నేనని తెలియక మునుపే నాతల్లి కడుపున మళ్ళీ పుట్టేందుకు శక్తిని కూడదీసుకుంటున్నాను. నేలలో పడి ధూళి కణంలా మారి నీ ఊపిరిలో కలిసిపోయి నీ స్పర్శను మలినం చేస్తూ రక్త నాళాల్లోంచి పెకిలించుకు వచ్చాను. ఎంత మూర్ఖత్వమోనాది నా వొంతు వాగ్దానం చేయలేదు మౌనంగా తల వంచుకుని నీకేసి చూస్తూ రెక్కలు చాచుకుని ఆకాశం కేసి ఎగిరి పోయాను. అప్పుడే మరణించాను. ఉషస్సులేని కళ్ళతో ప్రార్థిస్తున్నాను. నీ రూపాన్ని మళ్ళీ నాకివ్వు నన్ను నీ పాదాలకు కట్టి వెయ్యి వజ్రాన్ని కాకపోయినా నీవు పూజించే పుష్పాన్ని అవుతాను. మళ్ళీ నీ కడుపున పుట్టే వరాన్ని ఇవ్వు

నేను నించున్న వైపు ఈ కాలిబాట వెంట ఎపుడో మనం కలిసి ప్రయాణించాం. ఆ చెట్టు నీడన కదలకుండా నిలబడి కబుర్లాడిన గురుతు సందేహంతో చిందరవందరలో నీ నవ్వు దొంగలించిన రోజు దోబూచులాడుతున్న నిద్రలో నడుస్తూ చందమామ మెత్తని కాంతి పుంజంలా వెలుగుతున్న సమయంలో నీతో కలిసిన రాతిరి నీ జ్ఞాపకాలను నాతో ఉంచెందుకు నేను పడే తంటాలు పూలలో పండ్లలో ప్రకృతిలో నిన్ను ఉంచి ఆరాధిస్తూ అలసి నేను

  మౌనంగా ఆకాశపు అంచుల నీలిచ్ఛాయల్లో మది తలుపులు తెరిచి.. నా ఆత్మ నగ్నత్వాన్ని, వాంఛను., సౌందర్యంతో నీ ముందుంచాను. ఈ హృదయపు కోత ఆ క్షణాన నన్ను చీకటిని మూలలకు నెట్టేసిన కాంతిలా నీ నుంచి దూరంగా తరిమేసింది. ఈ ఒంటరితనంతో ఉదయం అలసిపోయింది జీవితమంతా దివ్యమైన నీ రూపాన్ని చూసి ఆనందించాలని ఎన్నో కలలు కన్నాను. కానీ నీ చిరునవ్వుకు స్వేచ్ఛ లేదు వొడ్డుకు చేరవొచ్చిన గులకరాయిలా సూర్యాస్తమయంలో చీకటిని కప్పుకుంటున్న కాంతిలా దీనంగా ఉంది. రేయి దాటింది. ఇన్నాళ్ళూ నా కన్నీళ్ళకు మసకబారిన నీరూపు మళ్ళీ రూపం దిద్దుకుంది.