లోపలి అలలు

శ్రీశాంతి.. 28-3-2024 ఖాళీతనం ఒక్కోసారి మరీ ఇబ్బంది పెట్టేస్తుంది. అది బుర్రలో పుట్టి, ఆలోచనను కూడా ఖాళీ చేసి ఏదీ తోచకుండా చేసిపారేస్తుంది. కొన్ని ఖాళీలను పరిస్థితులు సృష్టించి పారేస్తే.. మరికొన్ని మనమే సృష్టించుకుంటూ ఉంటాం. ఈ ఖాళీలో నింపేయడానికి ఏదీ సరిపోదు. నిండుగా వాకిలంతా అలుముకున్న చెట్టు నేలకూలిపోతే ఏర్పడే ఖాళీలాంటిది. ఇంటి పెద్ద మాయం అయిపోతే కలిగే ఖాళీ.. నచ్చిన మనిషి దూరం అయితే కలిగే ఖాళీ.. మనసుకు ఇలాంటి ఖాళీలు అలవాటు కావు కనుక ఇబ్బందిలో, ఉక్కిరి బిక్కిరిలో ఏదీ తోచక ఏర్పడే ఖాళీ.. ఏం చేయాలో తెలిసి కూడా చేయలేకపోవడం, చేయాలనన్నా మనసుకు రాకపోవడం, నిజానికి ప్రతి ఒక్కరికీ ఎదురవుతూనే ఉంటుంది ఇలాంటి పరిస్థితి. కాకపోతే ఆ ఖాళీని పూరించడం మాత్రం అంత సులువైన పనికాదు. రాయాలనుకున్న విషయం గురించి ఏదో ఆలోచన మొదలైనా రాయలేని ఇబ్బందిలాంటిదే ఇదీనూ.. నేను అప్పుడప్పుడూ ఏదో రాసేయాలని కూర్చుంటాను. చాలా అంటే చాలా సీరియస్గా.. కానీ తీరా కూర్చున్నాకా ఏదీ తట్టదు. అప్పటి వరకూ బుర్రను పట్టుకుని కుదిపేసిన ఆలోచనలు.. ఒక్కసారే రెక్కులు తొడుక్కుని ఎగిరిపోతాయి. ఇంకేముందీ.. ఇంతక మునుపు ఉన్న ఖాళీకన్నా ఇప్ప...

శ్రీశాంతి.. 23-3-2024 కంఫర్ట్ దీనిని ప్రతి ఒక్కరూ ఆశిస్తూనే ఉంటారు. జీవితంలో ఎన్ని చేసినా కూడా అవన్నీ కంఫర్ట్ కోసమే.. ఎన్ని కష్టాలు పడినా కూడా సౌకర్యం కోసమే.. లేకపోతే ఎందుకీ పాడు బతుకు అనిపిస్తుంది. నిజానికి ఎక్కడెక్కడ తిరిగినా రోజులో ఎక్కడ తిరిగి వచ్చినా, కూడా ఇంటికి చేరే సరికి కలిగే ఆనందం వేరు. నా వరకూ నాకు మెట్లెక్కి నా ఇంటి గుమ్మం ముందుకు చేరుకోగానే.. ఓ పాజిటివ్ నెస్ కనిపిస్తుంది. కొత్త ప్రదేశంలో ఎన్ని సౌకర్యాలు ఉన్నా కూడా మన ఇంటి మంచం మీద పడుకున్నప్పుడు పట్టే నిద్రే నిద్ర.  హాల్లో చిన్న బొంత మీద కూర్చున్నా అదే ఆనందం. చుట్టూ మనం నాటుకున్న మొక్కల మధ్యలో కాసేపు నిలబడినా,  నచ్చిన పాట వింటూ సమయం గడిపినా ఎక్కడ దొరుకుతుంది ఇలాంటి ఆనందం.  ఇక తిండి విషయానికి వస్తే.. నాలుకకు కొత్త రుచులు కావాలి. రోజులో ఎంత చెత్త తినాలన్నా కూడా అది ఎప్పుడూ సిద్ధంగా ఉంటుంది. తిండి విషయంలో ఒకప్పుడు ఉన్న చాపల్యం ఇప్పుడు తగ్గిందనిపిస్తుంది. ఏదో తినేయాలన్న ఆత్రం తప్పితే చక్కగా అన్ని కూరగాయలూ వేసుకుని పెట్టుకున్న దప్పళం ముందు ఈ పిచ్చి తిళ్ళు ఏం బావున్నాయనిపిస్తుంది. పులిహోరను కొట్టే వంటకం...

Sri santhi 22-3-2024 అందమంతా ప్రకృతిదే అయితే అది చూసి మురిసిపోయే నా జన్మ ధన్యం. ఈ చూసే కళ్ళకు కనిపించేదంతా అందమే.. ఈ భూమిమీద ఈ జీవితంలో నేను అనే మనిషిని అన్ని వాసనలను, అందాలను, సౌందర్యాన్నీ, కష్టాన్ని, సుఖాన్ని అనుభవించగలుగుతున్నానంటే అది నిజంగా దేవుడి దయే..  సరే అందం అనుకున్నాం కదా.. నేను ఆగి మరీ చూసే అందం మొక్కలది. పూలది.. వాటి సువాసనలది.. సన్నజాబులు, మల్లెలు, పారిజాతాలు, చామంతులు, గులాబీలు ఇలా చెప్పుకుంటూ పోతే బోలెడు పూలు, బోలెడు అందాలు, అందమైన ముఖాలకన్నా పూలను చూసినప్పుడు కలిగే ఆనందం వేరు. వాటి వెనుక నేను ఆలోచించే, మురిసిపోయే క్షణాల ఆనందం మరింత గొప్పది.. నిజానికి మొక్కలంటే నాకు ఎందుకు ఇష్టమో చెప్పాలంటే బాల్యం వైపుకు చూడాలి. ఎందుకో మొక్కలు మాట్లాడతాయి అనిపిస్తుంది. చక్కని పూలతో రకరకాలుగా వాటికి తగినట్టుగా నవ్వుతాయి. ఆ నవ్వులో నాకు ఓ ఆత్మీయత కనిపిస్తుంది. నాకు మొక్కలను చూడగానే పూనకం వస్తుందని ఇంట్లో అంటారు కానీ .. మొక్కలను కొని తెచ్చి ఇంట్లో పెట్టి పెంచడం అంటే వాటికి కొత్త వాతవరణాన్ని పరిచయం చేయడం లాంటిదే..  కానీ ఏమాటకామాట.. అందంగా పెంచుకున్న మొక్కకు ఓ పువ్వు పూస...

.. 19-3-2024 కొన్ని కలలు భయపెడతాయి.. కొన్ని మళ్ళీ మళ్ళీ గుర్తుచేసుకునేంత బావుంటాయి. కొన్ని తరిమితే.. మరికొన్ని భ్రమలో ఉండేట్టు చేస్తాయి. భయపెట్టేవి కూడా కలలే.. కలలే రాని నాకు చాలా రోజుల తర్వాత కలవచ్చింది. అంటే కల రాకపోవడం కూడా ఓ బాధే.. అందమైన ప్రదేశాలు... అనుకున్నవి కలగన్నవి.. ఆశించినవి ఇలా అన్నీ కలల్లా వచ్చేస్తే.. బావుంటుందని మరీ కలగనడం బావుంటుంది. అలా కలను నటించే రోజుల్లోనే నేను ఆగిపోయాను. కానీ ఈరోజు కల వచ్చింది.  ఒకింత ఆశ్చర్యం.. ఒకింత బాధ.. ఇదేంటి నేను నన్ను గురించి వెతుకుతున్నానా.. ఇదో వింత కల. నా వరకూ నాకు చాలా చిత్రంగా అనిపించింది. బహుశా వేళకు మించి నిద్రపోవడమో.. లేదా శరీరం బాగా అలిసిపోవడమో కారణం అయి ఉండవచ్చు. నిజానికి నాకు కల వచ్చిందంటేనే వింతగా ఉంది.  ఇంతకీ ల్యాగ్ చేయకుండా చెప్పాలనుకునే విషయం ఏంటంటే నా కలలో నన్ను నేనే వెతుకుతున్నాను. కానీ ఆ పెద్ద ఇంట్లో నాలా మరో ఇద్దరు కనిపిస్తున్నారు. పోనీ అచ్చం నాలాగే ఉన్నారా అంటే అలానూ లేరు. చొట్ట ముక్కులు,. తపేలా ముఖాలు.. ఛా ఈ వింత ముఖాలని శాంతి అంటున్నారేంటిరా నాయనా అని.. మళ్ళీ ఆగి చూస్తే ఇంతకీ నన్ను అక్కడ ఎవరూ గుర్తుపట్టడం లేదు....