లోపలి అలలు

ఉత్తరం అందుకోవడం, ఏంరాసాడో చదివాకా పదమూడేళ్ళ పిల్లకి మనశ్శాంతి కరువైపోవడం ఇప్పటి రోజుల్లో పెద్దగా అనుభవంలేని పరిస్థితి..కానీ తనకదో పెద్ద సమస్య.. ఏదో ప్రమాదం వచ్చిపడిందని దిగులు కమ్మేసింది. ఇది తెలిస్తే..అమ్మ తిట్టినా, కొట్టినా తనని ప్రేమగా చూస్తుందనే నమ్మకం పోయింది. నాన్నే ప్రపంచం అనుకునే నాకు ఆ క్షణం చింతబరిక దెబ్బలు మాత్రమే గుర్తుకొచ్చాయి. ఈ కుటుంబ ప్రపంచంలో నేను మాత్రమే ఒంటరిగా, అంటరానిదానినైపోతాననేంత భయం. నా పసితనం పోయి, లాలింపులు పోయి, ఆరళ్ళు మొదలవుతాయనే భయం కుదురుగా ఉండనీయలేదు. ఈ అనుభవం  మా బంధువుల్లో ఆడపిల్లల గురించి బరితెగించారని తిట్టుకోవడం, అసహ్యంగా మాట్లాడటం వల్ల తెలిసింది. ఏం జరిగినా ఈ సంగతి ఇంట్లో చెప్పకూడదని లెటర్ని వీలైనంత ముక్కలు చేసి నూతిలోకి విసిరేసాను.  కొద్దిరోజులు రవిని తప్పించుకుని తిరిగాను. స్కూల్ గేటుముందు, మా వరండాలో కనిపించినా పలకరించకుండా వెళిపోయేదాన్ని.ఏం జరుగుతున్నా అమ్మ వెయ్యి కళ్ళూ గమనిస్తాయని తెలుసు.. ఎక్కడా కుదురులేక జరిగేది ఎవరితోనూ చెప్పుకోలేక ఏడుస్తూ గడిపాను.  (నెత్తిన పిడుగుపడిన రోజు)..ఆడపిల్ల స్వేచ్ఛ పవిట వేసిన క్షణం నుండి పోతుందని తె...

బాధ చెప్పుకోలేని పసి హృదయం.. ఏడుపొస్తున్నా పంటి కింద నొక్కిపెట్టి, పెదవులకు బలవంతంగా నవ్వు పులుముకున్న నాటిది ఈ జ్ఞాపకం. అమ్మనాన్న వీళ్ళు మనకు తెలిసిన హీరో, హీరోయిన్.. వాళ్ళ ప్రేమ, కోపం, గిల్లికజ్జాలు పిల్లలు చూసినంతగా మరెవరూ సాక్ష్యం రాలేరు. అమ్మ తిడితే నాన్న వంక జాలిగా ముఖం పెట్టే రోజుల్లో.. నేనో ప్రేమలేఖ అందుకున్నాను. ప్రేమంటే అదో పిరికి ప్రేమ..  నీళ్లు లేని ఎడారిలో ప్రయాణం చేస్తుంటే వాడికి పుచ్చకాయ దొరికిందే అనుకోండి ఎంత సంబరం అలాంటి సంబరం అన్నమాట.. సదరు వ్యక్తికి నేను కనిపించడం.. చాలా రోజులు ఇంట్లో మనిషిగా అమ్మానాన్నలతో మసిలి.. స్నేహం పెంచుకుని, నేను చాపెక్కిన వారానికే తాంబూలం పళ్ళంతో ఇంటి ముందుకు వచ్చేసాడు. ఆఆఆఆ.. ప్రేమ లేఖ సంగతి చెప్పలేదు కదూ. ఇదో పెద్ద గుండెల్లో రైలు పరిగెట్టినంత భారమైన సంగతి నాకు. వాడు ఉత్తరం ఇచ్చాడు సరే.. అందులో ఏముంది.. ఏం చెప్పాలని ఈ ప్రేమలేఖ.. రోజూ మాట్లాడుతున్నాడు కదా ఇంకా ఏముంటాయ్.. ఇప్పుడు ఈ సంగతి ఎవరికి చెప్పాలి. హమ్మో.. ఈ బరువు ఎలా మోయాలి. గుండె చాలా వేగంగా కొట్టుకుంటుంది. ఏంటి ఈ ప్రేమంటే.. ఇదేనా.. మరీ ఇంత ఇబ్బంది పెడుతుంది. చాలా వేగంగ...

బాల్యానికి నా ఆలోచనతో ముడివేసాను ఈ ఉదయం. ఎప్పుడో గడిచిన కాలం కదూ. అంతా లీలగా జ్ఞాపకానికొచ్చింది. పోలిక వెతుక్కునేంతగా మాసిపోతున్న ఆనవాళ్లు .. ఆటపాటల మధ్య అల్లరి మధ్య ఏదో అమాయకత్వం.. అదిప్పుడు ఎక్కడా... మచ్చుకైనాలేదు.  చెరువుగట్టున ఊగిన ఉయ్యాల కన్నా.. బలమైన కొమ్మలకు వేలాడే కొబ్బరి తాళ్ళు చేసే శబ్దం జ్ఞాపకానికొస్తుంది. వెక్కిరిస్తూ.. నేనా కాలం దాటిపోయానని గుర్తుచేస్తూ.. నీలంరంగు యూనీఫాం మాసిన తెల్ల చొక్కా.. చెదిరి చింపిరైన తలకట్టు.. ఏదీ సరిగ్గా లేకపోయినా అసెంబ్లీలో నేనే ముందు వరసలో నించున్న ఠీవీ ఇప్పుడు ఎక్కడిది.. స్నేహితులు లేని బాల్యాన్ని ఊహించగలనా.. ఉప్పులేని కూడేకదూ.. ఏరీ నీ స్నేహితులు ఇప్పుడంతా వేరే.. అక్షరాలు పోగేసినా చెప్పలేని వెర్రి కాలం.. ప్రేమతో నిండిన పసికాలం.. ప్రేమ మాత్రమే ఉన్నకాలం.. గుండెను పిండేసే గడబిడ సమయాలు.. ఆలోచనతో ఉక్కిరిబిక్కిరి అయిన ప్రేమ సమయాలు.. దోబూచులు, దొంగాటలు, తొలిప్రేమలు, తొలి ముద్దులు... ఎన్ని ఎన్నని.. ఇప్పుడంతా వేరే.. అంతా కల్తీ.. హృదయ తృప్తి తప్ప మరేం లేదు. సోకులు, సవరింపులు, చిలిపి కలలు, కవ్విస్తూ.. కలల లోకానికి ఎత్తుకొని పోతూ.. ఊరించే ఊ...

ఫ్రెండ్ దగ్గర ఫిజిక్స్ పుస్తకం తీసుకుని ఇంటికి వస్తుంటే, గుర్కావోళ్ళ బీడు దాటాకా, ఎర్రమట్టి రోడ్డంపట పసుపునీళ్ళు కాలవ కట్టి, ఆ దారంతా బురదైపోయింది. ఉదయం ఇటెల్లినప్పుడు లేని బురద ఇప్పుడెలా వచ్చిందా అని సైకిల్ నెమ్మదిగా దాటిస్తుంటే.. ఆ మలుపులోంచి పెద్దగా శోకండాలు ఇనిపించాయ్. ఈ ఊళ్లో పెళ్లయినా, చావైనా ఈ శోకండాలు మామూలే. పెళ్ళయితే పిల్ల అత్తారింటికి పోతుందని, చావైతే అందరిలానే చచ్చినోడి మీద ప్రేమతోనో తీసుకున్న అప్పు ఎగొట్టాడనే బాధతోనో రకరకాలుగా ఏడుత్తారు.  ఆ ఏడుపులు కృష్ణమూర్తి ఇంటి నుంచే వచ్చేది. వాళ్లమ్మ గానీ చచ్చిపోయిందాని సైకిల్ ఆపి సందులోకి తిరిగితే చామంతి, గులాబీ పూరేకులు నేలంతా పడున్నాయ్. తెలిసిన ఆడోళ్ళంతా ఆ ఇంటి ముందు టెంటులో కూచుని ఉన్నారు. చచ్చిపోయింది వాళ్లమ్మ కాదు, కృష్ణమూర్తే! కుర్చీలో చామంతి దండేసిన కొడుకు ఫోటో ముందు తలబాదుకుంటూ ఏడుత్తుంది వాళ్ళమ్మ. పక్కనే స్టీలు గ్లాసులోని అగరబత్తుల చుట్టూ అప్పటి వరకూ వెలిగి ఆరిన బూడిద పడుంది. ఎలా చచ్చిపోయాడని మా క్లాసు సూరి గాడిని అడిగితే గుండె పోటన్నాడు. “ఆదోరం బానే ఉన్నాడు. నిన్న మధ్యాన్నం కొద్దిగా నీరసంగా ఉందని చెప్పి ఆసుపత్రికెల్లొచ్...

అక్షరాలను ఇక్కడే పాతిపెట్టాను. గుండెల్ని మెలితిప్పే నీ ఆలోచన ఉందే ఉదయ, సాయంత్రాల కాంతిని తినేస్తుందది ఎండవేడికి అరికాలు బొబ్బలెక్కి మండుతున్నాయి. ఇప్పుడు కూడా నువ్వు నాతో నడుస్తున్నావు ఆలోచనలు నీ వాసనేస్తూంటే పేజీల మధ్య  నెమలి ఈకను తడిమినట్టుగా నీ జ్ఞాపకాలు చివరి పేజీ వరకూ తిరగేసి నాలోని నిన్ను తడుముతూ ఎన్నాళ్ళుగా పేరుకున్న చీకటి ఇది

గత అనుభవాలు  ఈటెలు,బాకులై  తరుముతూనే ఉన్నాయ్ క్షణాలను కొలమానంగా  చేసి నడిచే దారిలో  నేనో గులకరాయిని  జ్ఞాపకాలు చెదిరిన  కాగితం కట్టలతో  వేల మైళ్ళు ప్రయాణం ఈ దారంటా పోతుంటే  గతం బొప్పిలా తగులుతుంది. నిరాశ బావిలో ఉబికి వచ్చే వేల చేతులు నన్ను లాగి తనలోకి చేర్చుకుంటాయి. నరకం మొదటి ద్వారమిది వెనక్కి రాలేని దారి..  విడుదలే లేని జైలు రక్కసి జ్ఞాపకాలు బ్రహ్మజెముడు తలలై పెరిగి పట్టుకుంటాయి. విడుదల లేదులే.. ఈ విషంలో ఊరి, ఊపిరి వదలడమే