లోపలి అలలు

నేను నించున్న వైపు ఈ కాలిబాట వెంట ఎపుడో మనం కలిసి ప్రయాణించాం. ఆ చెట్టు నీడన కదలకుండా నిలబడి కబుర్లాడిన గురుతు సందేహంతో చిందరవందరలో నీ నవ్వు దొంగలించిన రోజు దోబూచులాడుతున్న నిద్రలో నడుస్తూ చందమామ మెత్తని కాంతి పుంజంలా వెలుగుతున్న సమయంలో నీతో కలిసిన రాతిరి నీ జ్ఞాపకాలను నాతో ఉంచెందుకు నేను పడే తంటాలు పూలలో పండ్లలో ప్రకృతిలో నిన్ను ఉంచి ఆరాధిస్తూ అలసి నేను

  మౌనంగా ఆకాశపు అంచుల నీలిచ్ఛాయల్లో మది తలుపులు తెరిచి.. నా ఆత్మ నగ్నత్వాన్ని, వాంఛను., సౌందర్యంతో నీ ముందుంచాను. ఈ హృదయపు కోత ఆ క్షణాన నన్ను చీకటిని మూలలకు నెట్టేసిన కాంతిలా నీ నుంచి దూరంగా తరిమేసింది. ఈ ఒంటరితనంతో ఉదయం అలసిపోయింది జీవితమంతా దివ్యమైన నీ రూపాన్ని చూసి ఆనందించాలని ఎన్నో కలలు కన్నాను. కానీ నీ చిరునవ్వుకు స్వేచ్ఛ లేదు వొడ్డుకు చేరవొచ్చిన గులకరాయిలా సూర్యాస్తమయంలో చీకటిని కప్పుకుంటున్న కాంతిలా దీనంగా ఉంది. రేయి దాటింది. ఇన్నాళ్ళూ నా కన్నీళ్ళకు మసకబారిన నీరూపు మళ్ళీ రూపం దిద్దుకుంది.

నన్ను మింగేసే కలలు ఉదయకాంతిని కొత్తగా నీ నవ్వులా పరిచయం చేస్తూ... లోలోన దొర్లిపడే ఆలోచనా తరంగాలకు రూపమిస్తూ.. నీతో పంచుకున్న అనుభూతికి రెక్కలిచ్చి పంపుతున్నాను. కలలో వసంతకాలపు సొబగు ధ్వనించే వీణానాధానికి కంపించే దేహం మధుర గాన లాహిరిలో నీ నవ్వు కలసిపోయింది. ఈ సృష్టించిన ఆనందానికి లాలించి ఆకారమిచ్చాను...అపుడూ నీ నవ్వే రూపమే వెక్కిరింపుగా నన్ను చూస్తుంది.

అవును..కొంచెం స్వేచ్ఛ కావాలి. కాలపు అంచులు సవరించి జ్ఞాపకపు ఆవిరి కాచుకునే స్వేచ్ఛ గుంపు గుంపులుగా ఎగిరే పక్షుల రెక్కలకు అంటుకుని ఎగిరే స్వేచ్ఛ కావాలి. చిక్కటి చీకటిలో వెలుతురు విత్తనాలు చల్లే స్వేచ్ఛ కావాలి. పిట్టవాలని తోటనుంచి కొరకని జాంపడును ఎత్తుకు రావాలి. కిటికీ ఊచకు ఊహలు తగిలించి ప్రియునితో కబుర్లు చెప్పే స్వేచ్ఛ కావాలి. ప్రేమ తొడిగిన హృదయాన్ని బహుకరించాలి. పొద్దుటి పూట ప్రశాంతంగా నిద్ర లేచే పూలతో కొత్త మొలకల సందేశాన్ని పంపాలి. వినడం మరిచిపోయి మాట్లాడే స్వేచ్ఛ కావాలి. దూరాన్ని దగ్గరచేసే స్వేచ్ఛ కొత్త దారులను పట్టుకునే నేర్పు కావాలి. లాంతర్లు వెలుగులో మేఘాల లెక్క తేల్చాలి. చినుకుల లెక్క రాసి పెట్టుకోవాలి. కొంచెం స్వేచ్ఛ కావాలి. 31 UshaJyothi Bandham, Arun Deep Chinthala and 29 others 6 Comments Like Comment Share

  నీలపు నది ఒడ్డున వెన్నెల చల్లగా పరుచుకుంది పిల్లగాలి ప్రేమలేఖలను అందుకుని హృదయం ఆకాశ అంచులను తాకి వచ్చింది ఎవరు చెప్పారు నీవక్కడ లేవని.. ఆకుల గుసగుసలు సద్దుమణిగాకా నువ్వు నాకోసం వస్తావు.. పచ్చిక మీద ఏకమైన దేహాలు మన ప్రేమను కంటాయి. అప్పుడే నిగూఢమైన సృష్టి రహస్యాల్ని చూసివస్తాము.

  ఆకాశ రహస్యాల్ని ఛేదించే శాస్త్రవేత్తలు అర్థరాత్రి పొంచిఉన్న కోరికలను హృదయంలో నింపుకోమనీ చెపుతున్నారు. గడిచి గతించిన క్షణాలను సాక్ష్యంగా పట్టుకోకు..అలా చూడు లజ్జతో గర్వంగా పరుగులెత్తే ఆ చేపలేం చేస్తాయో తెలుసా? తమ ఉనికిని తెలుపుతూ గొంతెత్తి పాడుతాయి. ఈ మల్లెలేం చేస్తాయంటే.. మధురానుభూతిని పంచి ఇస్తూ..మధుర పరిమళ రహస్యాన్ని బయట పడేస్తాయి. మరీ ఆ పక్షులో ఎత్తైన కొండలు.,కోనల చుట్టరికాలన్నీ రెక్కల్లో కట్టుకుని ఈ ఒడ్డుకు చేరతాయి. మరి నేనో.. నా చేతిలో..చేయివేసి నాతో ప్రయాణించేందుకు నువ్వు కాచుకున్నావనీ నిన్ను తప్పుకుపోలేక ఇక్కడే ఆగాను.

ఇప్పటి వరకూ నువ్వు ఎవరనే ప్రశ్న రాలేదు నాకు. నువ్వు ఉషోదయానివి. పగలు దాటి మధ్యాహ్నం వెళ్ళగానే సిగ్గును ముంగిట్లోనే వదిలి.. చీర కొంగు పరచి రాతిరి నా హృదయానికి తెరగా మారిపోయింది. ఏకాంతంలో సంధ్యాకాంతినై పెదవులను అందుకున్న వేళ కడలి నురుగుల్లా మాటలెన్నో పుట్టుకొస్తాయి. ప్రణయ వాంఛలతో మనసు చెప్పే ఊసులు వింటూ నువ్వు స్వర్గానికి దారులు వేస్తావు. వెదురు కొమ్మల మాటున చంద్రుని మెరుపు వెన్నెలై వెచ్చని సెగలను చల్లబరుస్తుంది. అయినా చెట్ల నీడనీ.. పచ్చిక మైదానాన్నీ కలుపుతూ..దాటిపోతున్న ప్రేమ హృదయానికి లంకె వేసి లాగుతూనే ఉంది.