లోపలి అలలు

చిరుజల్లుల వరమిచ్చావా..నిదురగొన్న కన్నులతో నీ ముందు వాలాను.. కుంకుమ రేఖ దిద్దుకున్న ఆకాశానికి నువ్వు గిల్లిన బుగ్గను చూపించాను.. నా చిరునవ్వుల బహుమతిని నీకోసం పట్టుకొచ్చాను.. నాలుగు పాదాల మన నడక చేర్చిన చెట్ల గొడుగు కింద చేరి గువ్వపిట్టలల్లే కబుర్లాడుకున్నాము.. మంచు కురిసి రాతిరి గుతులను మోస్తున్న గడ్డి పరకల మీద పాదాలుంచి ఆడుకున్నాము.. మాటల మధ్య నవ్వుల ముత్యాలను ఏరుకున్నాము.. మన మధ్య ఉన్న ఏ ఋతువు ఇంత అందంగా ఉండదేమో..నువ్వు నవ్వినంత అందంగా.. గాలికి ఊగే చెట్ల ఆకులు వేస్తున్న వాన అక్షింతల సాక్షిగా మనది మనువెరుగని మధురమైన బంధం..

ఆ గోదారి వంతెన మీద పోతున్న రోజు గుర్తుందా.. ఎంత సంబరాన్ని ఎత్తుకెళ్ళాం ఇద్దరం.. జోరుగా పోతున్న బండితో పరుగులెడుతున్న చెట్టు చేమలు.. కలలు కంటూ పాతరోజుల్ని తలచుకుంటూ.. ఎటుపోతున్నా అవే వెంటాడుతూ..అలా ఎంత దూరమో మన ప్రయాణం.. గోదారి నీళ్ళంత స్వచ్ఛమైన గతాన్ని వెతుకుతూ చిన్ననాటి జ్ఞాపకాలను తడుముకుంటూ..ఎంతో దూరం..

ఉప్పుకారాలతో పంచుకు తిన్న జామకాయలు.. గోనెసంచులు పరుచుకుని తెరమీద బొమ్మల్ని చూసి మురిసిన బాల్యం గుడి ముందు భక్తి నటిస్తూ ప్రసాదం అందుకున్న రోజులు.. చెరువు గట్టు మీద మర్రిచెట్టుకు ఊగిన ఉయ్యాల ఆటలు.. ఒకరితో ఒకరం పోటీపడి ఆడి అలసిపోయిన ఉప్పల గుప్ప.. మట్టి కుండలు మధ్య ఆరబోసి ఉన్న ఊక మేటలు.. ఆగకుండా తిరుగుతున్న కుమ్మరి చక్రం.. మట్టి చెరిగి కుప్పగా పోసి.. మరో సృష్టికి తావిస్తూ.. నీళ్ళ బిందె భుజాన ఎత్తుకుని తడిచిన చీరతో.. పగిలిన అద్దం ముందు జుట్టు సవరించుకుంటూ.. నాతో ఆటలాడి ఓడిపోయి ఉడుక్కున్న వెంకటలక్ష్మి.. శనగచ్చుకోసం పోగుచేసిన ఇనుప సామాను.. దిపావళికి అమ్మ చేతి పాకం గారెల కోసం పడిగాపులు.. బుల్లి టీవీ ముందు పోటీపడి కళ్లప్పగించి చూసిన మహా భారతం.. నాన్న పట్టుకొచ్చే బాదం హల్వా కోసం జరిగిన చిన్నసైజు యుద్ధాలు.. పూలమ్మి తెచ్చే బుట్ట పూలతో గుప్పుకున్న వాలు జడలు.. వాన చినుకున్నల్లో తడిచి తెచ్చుకున్న జ్వరానికి అమ్మపెట్టిన పత్యాలు.. బుట్ట బొమ్మల్లా ముస్తాబై స్నేహితులతో ఆడిన గొబ్బమ్మలు.. చెదిరిపోయిన నా బాల్యానికి చెరగని గురుతులు..

నేనో ఒంటరి బాటసారినై వచ్చాను ఇటు... వేగం లేని నడక నాది..నలుగురు కబుర్లాడే చోట నేను ఇమడను..సంబరాల్లో.. సరదాల్లో...నేను లేను.. వీగిపోతున్న ఆలోచనలతో విరాగినై పోతున్నాను..ఉషోదయాలు తప్ప..నాతోడుగా మరేదీ లేదు..నిదుర తెలియని కన్నులతో..ఏటవాలు చూపులతో.. తెలియని దాలులంట నా పయనం.. నేస్తాలను ఎరుగని శాపగ్తస్తురాలిని..వలపు పలుకుల జాణతనం లేని కురూపిని.. ప్రకృతి అందాన్ని పులుముకుని మురిసిపోతున్నాను.. తోడులేని పయనంలో ఆలోచనల ఆసరాతో ప్రయాణం నాది. గమ్యం తెలియని నడక.. ఆత్మీయులు లేని ఆవాసం నాది.. నేనెక్కడా లేను..చీకటి దారుల్లో తప్ప..

  ఉదయం చేతికి అంటుకుందే..కాడమల్లెల సుగంధం..ఇప్పటికీ నాతోనే ఉంది.. ఎన్నిమార్లు చూసుకోను..ఈచేతిని..నీ స్పర్శను వెతుకుతూ.. నీ ఆలోచనలనంత గాఢంగా నన్ను అల్లుకుపోయింది..నీకై వేచి చూస్తున్న నా కళ్ళకు నీ రూపు మాయనట్టు.. ఆకాశమంత ఆశతో.. నీఒడిలో ఒదిగిపోవాలని..నీకోసం ఎదురుచూస్తున్నా.. మరో జన్మకూ మన ప్రయాణం ఇలానే ఉంటుందని ఎవరు చెప్పారో తెలీదు..పిచ్చి హృదయం అదే నమ్ముతుంది.

పరిణతి లేని జీవితానుభవాలతో..... వేగంగా పరుగందుకున్న కాలం చక్రాల కింద నలిగి.. చిద్రమైపోయి..ఆకలి గొన్న చూపులతో..ఉన్నాను..ఈ గుట్ట మీద.. గతం మిగిల్చిన జ్ఞాపకాలను నెమరువేస్తూ... పారే సెలయేరు, పరుచుకున్న ఆకాశం నాకు స్నేహితులు.. అప్పుడప్పుడూ వచ్చి పోయే ప్రేమ జంటలు..నాకు కాలక్షేపం.. చీకటి పొద్దులో గూళ్ళవైపుగా ఎగిరే ఈ పక్షులు నాకు బంధువులు.. మారుతున్న కాలాలు సెలవు తీసుకుంటున్నాయి.. వసంతం, గ్రీష్మం నేను ఎరుగనివి కావు.. ఆ చెట్ల గుబుర్లలో నా అనుభవాల అంబుల పొదిని దాచి ఉంచాను.. రేపటి వైపు నా అడుగులు కదపాలనీ...కాస్త ఉత్సాహం కోసం పడిగాపులు కాస్తూ..

ఈ ఉదయం..రోజూలా లేదు.. వెలుగు పరుచుకున్న ఆ నేలమీద నాతో ఎప్పుడూ ఉండే నీ నీడలేదు.. తప్పుకుంది..నీరయింది..నా నుంచీ దూరంగా పోతుంది.. ఎంత బాగుంది నిన్న నువ్వు నా చేతిలో చేయివేసి నాతో ఊసులాడిన రోజు.. ఎవరో కాదు..నా మనసేమంటుందో తెలుసా..నువ్వు దూరమవుతావనీ.. ఎంత చెప్పినా.. కథ సిద్ధం చేసి నాకు నచ్చజెపుతుంది.. ఉత్త ఈసడింపులతో నెట్టుకొస్తున్నాను..లేదు నువ్వు నాతోనే ఉన్నావనీ.. నువ్వు మనసుకు గాయం చేసుకుని ఉన్నావనీ..అది మోసుకొచ్చిన కబురు..నిజం చెప్పు..