లోపలి అలలు

ఉదయం ఆరుగంటల నుంచీ అప్పాజీ కొట్టుమలుపులో తనకోసం ఎదురుచూస్తున్నాను. ఈ అభిగాడి ప్రేమ గోల నా పీక్కి చుట్టుకునేలా ఉంది. శైలూ అంటే వాడికి ప్రాణం.. ఈ ఊరు వచ్చిన తరువాత నాకు అభీ తెలిసింది ట్యూషన్ లోనే. మొదటిసారి మానాన్న పంతులుగారి ట్యూషన్ లో చేర్పించినపుడు మా ఎనిమిదో తరగతిలోనే కొత్తగా చేరిన అభీని ఆయన తమ్ముడి కొడుకని పరిచయం చేసారు పంతులుగారు. అభీ నన్ను చూసి చిన్నగా నవ్వాడు. అంతక మునుపు క్లాసులో తెలిసినా ఎవరితోనూ అంతగా మాట్లాడేవాడు కాదు. ఇద్దరం ఒకే క్లాసు గనక ఒకే దగ్గర కూర్చునే వాళ్ళం. తనకు లెక్కలు బాగా వచ్చు. నాకు తెలియని విషయాలన్నీతన దగ్గరే నేర్చుకునేవాడిని. వాడికి నా అంత చురుకుదనం లేదు. కలుపుగోలు తనం తక్కువ. ఇద్దరం స్నేహితులమయితే అయ్యాం గానీ, ప్రాణ స్నేహితులం కావడానికి మరికాస్త సమయం పట్టింది. పరీక్షలైపోయి ఈలోపు వేసవి సెలవులు రాగానే వాళ్ళ ఊరు నుండీ నాకోసం లెక్కల గైడు తెచ్చాడు. అది వాళ్ళ అన్నయ్యదట. అప్పటితో ఎనిమిది నుండీ తొమ్మిదో తరగతికి ప్రమోషన్ వచ్చేసింది. అదిగో ఇక్కడి నుండే మా ఇద్దరి స్నేహానికీ, వెరసి నాకు కష్టాలు మొదలయ్యాయి. ఓరోజు మాత్రికలు చేసుకుంటూ బిజీగా ఉన్నాం. పంతులుగారు అరు...

  ద్వారపూడి వచ్చిన కొత్తల్లో నాకు పరిచయం అయిన ఇల్లు అది. వాళ్ళ చిన్న కూతురు లక్ష్మి మాతోనే చదివేది. తనతో స్నేహం మామూలుగానే కుదిరినా...దాన్ని నిలుపుకోడానికి మాత్రం చాలా తంటాలే పడ్డాను. లక్ష్మి వాళ్ళకి రొట్లు తయారుచేస్తారే ఓ బేకరీ ఉండేది. అందులో ఎన్నో రకాల బిస్కెట్లు , కేకులు , రొట్లు తయారుచేసేవారు. వాళ్ళ ఇల్లు మా స్కూలుకి ఆనుకునే ఉండేదేమో..ఇంట్రవెల్లో పిల్లలంతా వాళ్ళ కొట్లో కొనుక్కోడానికి వచ్చేవాళ్ళు. ఇక నాలా రోజూ కొనుక్కోడానికి డబ్బులు లేనివాళ్ళంతా లక్ష్మితో స్నేహం చేసేవారు. అది రోజూ మాకోసం స్కూలుకి బిస్ కెట్లు తెచ్చేది. వాటికోసమన్నా దానితో స్నేహం చేయాలనిపించేది. లక్ష్మి ఓ మోస్తరుగా చదివే రకమే..   అంత అమాయకురాలేంకాదు. పైకి కనిపించని గడుసుదనం దానిలో చాలా ఉంది. కానీ సందర్భం వస్తేగానీ ఆ గడుసుదనాన్ని ఉపయోగించేదికాదు. తనకి ఓ అక్క , ఓ అన్న. అక్కకు పెళ్ళయి ఇద్దరు పిల్లలున్నారు. అన్నగాడు మిస్టర్ అమాయక చక్రవర్తి. మన నోట్లో వాడి వేలు పెట్టి గట్టిగా కొరుక్కోపరవాలేదనే రకం. మా తోబుట్టువులమంతా మా ఇల్లు తరవాత వీళ్ళ ఇంట్లోనే సరదాగా ఆడుకునేవాళ్ళం. లక్ష్మి అమ్మానాన్నలు నేనంటే చాలా ...

“ ఏరా ఆ బాత్రూమ్ నుండీ ఈ రోజుకి బయటకు రావా.. మీతో వేగలేక చస్తున్నా.. మీ నాన్న పూజకు టైం అయ్యింది. ఇటు వస్తే నన్ను అంటాడు.. బయటికి రా త్వరగా ” గట్టిగా అరిచింది నాన్నమ్మ. “ ఊ.. ఊ ” .. లోపలి నుంచీ మూలుగుతున్నాడు బాబాయ్. అరుగుమీద ఆడుకుంటున్న నాకు తెలుసు తను లోపల చేసే పనేంటో... కిసుక్కున నవ్వాను. నాన్నమ్మ కోపంగా చూసింది నావైపు. “ ఏంటే ఆ నవ్వు. మరీ నవ్వితే పళ్ళు ఊడిపోతాయ్. పో.. లోపలికి ” గద్దించింది. “ నన్నంటావే.. బాబాయ్ బాత్రుంలోంచి రాకపోతే.. నాదా తప్పు ” . గట్టిగా అనేసి సూరి వాళ్ళ ఇంటికేసి పరుగెత్తాను. రవి బాబాయ్ నాన్నగారి ఆఖరు తమ్ముడు. ఇంకా పెళ్ళికాలేదు. మరీ ముదిరిపోయాడు కూడా.. ఏ పిల్లను చూసినా నచ్చలేదంటాడు. తనకు నచ్చిన అందమైన అమ్మాయినే పెళ్ళి చేసుకుంటానని, అమ్మానాన్నా చెప్పారని ఎవరిని పడితే వాళ్ళను చేసుకోనని ఏదో చెప్పేవాడు. నాన్నమ్మకు కట్నం ఆశ బాగానే ఉంది. ఇక తాతయ్య పరిచయస్తుల్లో చూస్తున్నాడు పిల్లని. వారానికి రెండు పెళ్ళి సంబంధాలు చూసిరావడం తీరిగ్గా బాబాయ్ వంకలు పెట్టడం ఇదే తంతు. వీధిలో గచ్చుమీద కూర్చుని ఎప్పుడూ పిల్లబావుంటే, కట్నం తీసుకోకూడదని తెగ ఉపన్యాసాలు ఇచ్చేవాడు. ...

పౌర్ణమి వెన్నెల వెలుగుకు దారికి మధ్యగా ఉన్న ఆ తోట మంచుకొండలా వెలిగిపోతుంది. కానీ చెట్లు కమ్మేసిన ఆ ఇంటి ప్రాంతం మాత్రం చీకటిలో మరింత భయం కలిగిస్తూ ఉంది. దూరంగా మినుకుమినుకు మంటూ వెలుగుతున్న గుడ్డిదీపం వెలుగులో పాడుబడ్డ పెంకుటింట్లో కునుకురాక పక్కమీద కదులుతున్నాడు అప్పన్న. తన యజమానికి నమ్మినబంటయిన అప్పన్న చాలా ఏళ్ళుగా ఈ పద్నాలుగెకరాలూ కావలి కాస్తున్నాడు. మామూలుగా నడిజామేళకు నక్కలు ఊళకు తోడు ఈరోజు తీతువు పిట్ట అరుపొకటి. చిన్నగా ఒత్తి తగ్గించిన లాంతరు బుడ్డిని చేత్తో తడుముకుంటూ ఒత్తి పెద్దగా చేసి గాలిలో ఆడించాడు. గోడకానించిన చేతికర్రను అందుకుని తన గది దాటి అరుగుమీదకు వచ్చి, చేతికర్రతో గోడమీద బలంగా కొట్టాడు. మళ్ళీ మళ్ళీ అదేపని చేసాడు. ఆ శబ్దం గట్టిగా రాగానే నక్కల ఊళలు ఆగిపోయాయి. అతడికి దానికి అర్థం తెలిసిన వాడిలా మూల గది వైపు అడుగులు వేసి అరుగు ముందు నాలుగడుగులు వెనక్కు వేసి లాంతరు పైకెత్తి తదేకంగా ఆ గదివేపే చూస్తున్నాడు. చుట్టుపక్కల అంతా నిశ్శబ్దం. అప్పటివరకూ వినిపించిన కీచురాళ్ళ శబ్దాలు, తీతువు అరుపులు, నక్కల ఊళలు అన్నీ ఆగిపోయి. వాటి స్థానంలో భయంకర నిశ్శబ్దం. దీనికి తోడుగా తుఫానుల...

రామకృష్ణ మాస్టారు చాలా మంచాయన. మాస్టారంటే ఒక్క పాఠాలు చెప్పడమేకాదు. ఆయనలో అంతా ఆశ్చర్యపోయే ఎన్నో కళలు దాగున్నాయి. సకల కళావల్లభుడు అంటారే ఆయనకు ఆపేరు ఇట్టే సరిపోతుంది. మనిషి పొట్టిగా కాస్త నల్లగా ఉన్నా, మనసు ఎంతో మంచిది. తక్కువ కులం వాడినని సంఘం తనమీద చిన్న చూపు చూస్తుందనేవారు. చదివింది ఎమ్. ఎస్. సి , ఉద్యోగం కోసం చూస్తూనే ముగ్గురు బిడ్డల తండ్రయిపోయాడు. బాధ్యతలు పెరిగాయి. డబ్బు అవసరం అంతకన్నా పెరిగింది. అలా అని ఇప్పటివాళ్ళలా ఫెనుకింద ఉద్యోగమే చేస్తానని బిరిగీసుకుని కూచోలేదు. ఏ పని దొరికినా, సీజన్ కు తగ్గట్టు చేసుకుని పోయేవాడు. మాస్టారుకి రాని విద్యంటూ లేదు. ఎలక్ట్రీషియన్, ఫ్లంబర్, వడ్రంగి పనులు చేసేవారు. వైరు కుర్చీలు అల్లేవారు. ఆయన దగ్గర అల్లడం నేనూ నేర్చుకున్నాను.  ఇంకా నాకు తెలీని పనులెన్నో చేసేవారు. ఇప్పుడున్నాయో లేదో గానీ చదువుకోడానికి పగలు వీలులేని వాళ్ళకు అంటే పెద్దాళ్ళకు రాత్రిళ్ళు బడిపెట్టేవారు.. దానికి వచ్చేవారికి స్కూలు వరండాలో గుడ్డిలైటు వెలుతురులో పాఠాలు చెప్పేవారు. ఇక అరటికాయల సీడన్ వస్తే అరటిగెల్లు సైకిల్ కి కట్టుకుని జొన్నాడ నుండీ రావులపాలెం అంతకన్నా పై...

1.        నిశిలో శశిలాగ నిన్నే చూసాక...        మనసే మురిసే ఎగిసే అలలాగ... 3.        ఏదో మైకంలో నేనే ఉన్నాలే...      మండే ఎండల్లో వెండి వెన్నెలనే ముందే నేనెపుడూ చూడలే... 5.        చీకట్లో కూడా నీడలా నా వెంటే నువ్వుండగా..      వేరే జన్మంటూ నాకే ఎందుకులే.. 7.        నీతో ఈ నిముషం చాలులే.... :) :) నాన్నగారి బదిలీలలో మాకు దొరికిన గొప్ప ప్రదేశం ఆలమూరు, ఆ వాతవరణమే వేరు. నా జీవితంలో చాలా ఇచ్చిన చోటుగా మిగిలిపోయిన ప్రదేశాల్లో ఈ ఊరు నిలిచిపోయింది. అమ్మానాన్న, తోబుట్టువులు తరువాత మరిచిపోని ఎన్నో చిన్ననాటి జ్ఞాపకాలతో పాటు నా ఫెహలా ఫెహలా ఫ్యార్ ను కలిసింది కూడా ఇక్కడే.. అప్పటికి పదేళ్ళు నాకు. అమ్మా గృహిణిగా మాత్రమే కాకుండా ఓ ఉద్యోగినిగా తన విధులకు హాజరవుతూ, ఇంట్లో మమ్మల్ని చూసుకునే బాధ్యతలో కూరుకుపోయి ఉండేది. అలాగే పతి సేవలోనూ మునిగి ఉండేది. ఇక తోబుట్టువులను వేసుకుని అల్లరి పనులు చేయడంలో నేనూ తెగ బ...

నాన్నంటే గొప్ప స్నేహం, ఆయనంటే ఎక్కడలేని ప్రేమ, గౌరవం. ఇవన్నీ కలగడానికి ఆయన నాతో మెలిగిన విధానమే కారణం. ఇప్పుడు మా మధ్య ఎలాంటి బంధం లేకున్నా... నేను నేనుగా ఉండడానికి ఆయన మాటలే కారణం. మొదటి బిడ్డనని నేనంటే చాలా ప్రేమ చూపేవారు. గుండెల మీద పడుకోబెట్టుకుని ఎన్నో కబుర్లు చెప్పేవారు. అలా పడుకుని కబుర్లు వింటుంటే ఆయన గుండె చప్పుడులో నాపేరే వినిపించేది. మనిషి తన పూర్తి జీవిత కాలంలో తనని ఎక్కువ ప్రభావితం చెసింది ఎవరు అని అడిగితే ఎక్కడో గాంధీ అనేకన్నా ముందుగా తమ తల్లో, తండ్రో అనే చెపుతారు. ఎందుకంటే వాళ్ళు ఎక్కువగా మసిలి, పెరిగి పెద్దగా అయ్యేది వారి మధ్యనే కనుక తమ మొదటి అడుగులు పడేవేళ వాళ్ళనే ఆదర్శంగా తీసుకుంటారు. నేనూ అంతే... నాన్నగారి కూడా ఎక్కడికన్నా వెళ్ళే స్వతంత్రం, ఏదైనా మాట్లాడే స్వేచ్ఛా నాకు ఉండేది. అన్నం తినేప్పుడు ఆయన కంచంలో గోరు ముద్దలు కలిపి పెట్టేవారు. ఏది కొనాలన్నా శాంతిగాడికి ఇది బావుంటుందే అనేవాళ్ళు. ఇక్కడ ఇంకోమాట చెప్పాలి. నాకు అమ్మకన్నా నాన్నగారి దగ్గరే చనువుండేది. అమ్మ ఎప్పుడూ మమ్మల్ని అంటే ఆడపిల్లల్ని కాస్త దూరంగానే చూసేది. ఒక్క తమ్ముణ్ణి తప్ప. మరి వాడు ము...